Komornik nicewicz: jak odwołać się od decyzji?

Egzekucja komornicza to jeden z najbardziej wymagających i stresujących etapów, z jakimi może przyjść się zmierzyć osobie zadłużonej. Kiedy dłużnik otrzymuje pismo z kancelarii komorniczej, często wpada w panikę, obawiając się utraty całego swojego dorobku życia. Warto jednak pamiętać, że każdy organ egzekucyjny, w tym również komornik Nicewicz, działa w ściśle określonych granicach prawa. Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego precyzyjnie regulują, co komornikowi wolno, a czego bezwzględnie robić mu nie wolno. Jeśli w toku egzekucji dojdzie do naruszenia przepisów, dłużnik nie jest bezbronny. Przysługują mu konkretne środki prawne, z których najważniejszym jest skarga na czynności komornika. W niniejszym opracowaniu szczegółowo omówimy, jak skutecznie odwołać się od decyzji komorniczych, jak napisać skargę, jakich terminów należy bezwzględnie przestrzegać oraz jak bronić swoich praw, gdy działania egzekucyjne uderzają w naszą egzystencję lub działalność zawodową.

Rola komornika w postępowaniu egzekucyjnym i granice jego władzy

Komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym, który działa przy określonym sądzie rejonowym. Jego podstawowym zadaniem jest przymusowe wprowadzanie w życie orzeczeń sądowych, ugód oraz innych dokumentów, które zostały opatrzone sądową klauzulą wykonalności (tzw. tytułów wykonawczych). Niezwykle ważną kwestią, którą musi zrozumieć każdy dłużnik, jest to, że komornik nie jest organem powołanym do rozstrzygania sporów o to, czy dług w ogóle istnieje, czy jego wysokość jest prawidłowa, ani czy wierzyciel miał prawo żądać zapłaty. Te kwestie są domeną sądów w procesie rozpoznawczym. Komornik jest jedynie wykonawcą woli sądu wyrażonej w tytule wykonawczym i ma obowiązek prowadzić egzekucję zgodnie z wnioskiem wierzyciela.

Mimo tak silnej pozycji procesowej, komornik nie stoi ponad prawem. Jego działania must be zgodne z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego oraz ustawy o komornikach sądowych. Oznacza to, że każda czynność, od zajęcia konta bankowego, przez zajęcie wynagrodzenia, aż po licytację ruchomości i nieruchomości, musi być przeprowadzona z poszanowaniem praw dłużnika oraz osób trzecich. Jeśli komornik Nicewicz lub jakikolwiek inny komornik przekroczy te granice – na przykład zajmie przedmioty codziennego użytku domowego, zignoruje kwotę wolną od potrąceń na rachunku bankowym lub wyceni nieruchomość rażąco poniżej jej wartości rynkowej – dłużnik ma pełne prawo podjąć kroki prawne w celu skorygowania tych błędów.

Decyzje komornicze, od których można się odwołać

W trakcie prowadzenia egzekucji komornik podejmuje dziesiątki mniejszych i większych decyzji. Część z nich przybiera formę fizycznych czynności (np. wejście do mieszkania dłużnika i spisanie protokołu zajęcia ruchomości), inne zaś przybierają formę formalnych postanowień (np. postanowienie o ustaleniu kosztów egzekucji). Wszystkie te działania mogą stać się przedmiotem zaskarżenia, o ile naruszają przepisy prawa lub interesy stron postępowania. Do najczęstszych decyzji i czynności, od których dłużnicy oraz wierzyciele decydują się odwołać, należą:

Postanowienie o kosztach egzekucji: Komornik po zakończeniu egzekucji lub jej umorzeniu wydaje postanowienie, w którym szczegółowo rozlicza koszty postępowania. Często zdarza się, że opłata stosunkowa lub wydatki gotówkowe komornika są naliczone błędnie, niezgodnie z ustawą o kosztach komorniczych. Zaskarżenie tego postanowienia pozwala na obniżenie niesłusznie naliczonych opłat.
Zajęcie przedmiotów wyłączonych spod egzekucji: Artykuł 829 Kodeksu postępowania cywilnego zawiera katalog przedmiotów, które nie mogą być zajęte przez komornika. Są to m.in. przedmioty urządzenia domowego niezbędne dla dłużnika i jego domowników (np. lodówka, pralka, łóżka), zapasy żywności i opału, przedmioty niezbędne do nauki lub wykonywania praktyk religijnych, a także narzędzia i inne przedmioty niezbędne do osobistej pracy zarobkowej dłużnika. Zajęcie któregokolwiek z tych przedmiotów jest rażącym naruszeniem prawa i stanowi bezpośrednią podstawę do wniesienia odwołania.
Zajęcie rachunku bankowego ponad limit: Banki oraz komornicy mają obowiązek pozostawić dłużnikowi na rachunku bankowym kwotę wolną od potrąceń. Limit ten jest ruchomy i wynosi 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym roku kalendarzowym. Jeśli komornik zablokuje środki uniemożliwiając dłużnikowi wypłatę kwoty wolnej, dłużnik powinien natychmiast zareagować.
Opis i oszacowanie nieruchomości: Jest to kluczowy etap egzekucji z nieruchomości, przed wyznaczeniem terminu pierwszej licytacji. Komornik powołuje biegłego rzeczoznawcę majątkowego w celu wyceny domu lub mieszkania. Jeśli wycena jest rażąco zaniżona, dłużnik traci szansę na uczciwe spłacenie długu z sumy uzyskanej ze sprzedaży. Odwołanie od opisu i oszacowania pozwala na powołanie innego biegłego i ponowną, rzetelną wycenę.
Zaniechanie dokonania czynności: Odwołanie przysługuje również wtedy, gdy komornik pozostaje bierny. Przykładowo, jeśli dłużnik w całości spłacił zadłużenie bezpośrednio wierzycielowi, a wierzyciel złożył wniosek o umorzenie egzekucji, komornik ma obowiązek niezwłocznie uchylić dokonane zajęcia. Brak reakcji ze strony komornika (zaniechanie) daje podstawę do złożenia skargi.

Skarga na czynności komornika – kluczowy instrument prawny

Podstawowym, uniwersalnym i najskuteczniejszym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jest skarga na czynności komornika, uregulowana w art. 767 Kodeksu postępowania cywilnego. Pozwala ona poddać działania komornika Nicewicza lub innego urzędnika pod merytoryczną ocenę sądu rejonowego. Skargę może wnieść każda osoba, której prawa zostały naruszone lub zagrożone przez czynność bądź zaniechanie komornika. Oznacza to, że legitymację do jej wniesienia posiada nie tylko dłużnik, ale również wierzyciel (np. gdy uważa, że komornik działa zbyt opieszale lub bezpodstawnie umorzył egzekucję) oraz osoby trzecie (np. współmałżonek dłużnika lub właściciel rzeczy, która została bezprawnie zajęta).

Termin na wniesienie skargi – zasada 7 dni

W postępowaniu egzekucyjnym czas odgrywa kluczową rolę. Na wniesienie skargi na czynności komornika ustawodawca przewidział niezwykle krótki, siedmiodniowy termin. Przekroczenie tego terminu skutkuje odrzuceniem skargi przez sąd bez badania jej merytorycznej zawartości. Jak prawidłowo obliczyć ten termin? Zgodnie z przepisami, 7 dni liczy się od:

dnia dokonania czynności, jeżeli strona była przy niej obecna lub była o jej terminie uprzednio zawiadomiona;
dnia doręczenia zawiadomienia o dokonaniu czynności stronie, która nie była obecna i nie była uprzednio zawiadomiona;
dnia, w którym strona dowiedziała się o dokonaniu czynności, jeżeli nie została o niej zawiadomiona ani nie była obecna przy jej dokonywaniu;
dnia, w którym czynność miała być dokonana – w przypadku skargi na zaniechanie dokonania czynności przez komornika.

Warto pamiętać, że przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie (np. jeśli otrzymałeś pismo od komornika w poniedziałek, pierwszym dniem terminu jest wtorek, a ostatnim dniem na wysłanie skargi jest kolejny poniedziałek). Jeśli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływa w następny dzień roboczy. Nadanie skargi w placówce pocztowej operatora wyznaczonego (Poczta Polska) przed upływem terminu jest równoznaczne z wniesieniem jej do sądu.

Gdzie fizycznie składa się skargę?

Mimo że skargę rozpatruje sąd rejonowy, przy którym działa komornik, pismo to należy wnieść do komornika, który dokonał zaskarżonej czynności lub zaniechał jej dokonania. Jeśli zatem Twoją sprawę prowadzi komornik Nicewicz, skargę adresujesz do właściwego sądu rejonowego, ale składasz ją bezpośrednio w kancelarii komornika Nicewicza lub wysyłasz na adres jego kancelarii. Komornik ma wówczas 3 dni na analizę Twojego pisma. Jeśli uzna skargę w całości za uzasadnioną, może dokonać tzw. autokontroli – samodzielnie uchylić lub zmienić zaskarżoną czynność, co kończy sprawę bez udziału sądu. Jeśli komornik nie zgadza się z Twoimi zarzutami, sporządza uzasadnienie swojego stanowiska i niezwłocznie przekazuje skargę wraz z aktami sprawy do sądu rejonowego, który podejmie ostateczną decyzję.

Jak napisać skargę na czynności komornika? Wymogi formalne

Skarga na czynności komornika musi spełniać surowe wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych. Każdy błąd formalny (np. brak podpisu, brak PESEL-u, brak opłaty) spowoduje, że sąd wezwie Cię do usunięcia braków w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu skargi. Aby tego uniknąć, pismo powinno być sporządzone według następującego wzorca:

Nagłówek: W prawym górnym rogu wpisz miejscowość i datę. Poniżej, po lewej stronie, umieść swoje dane (imię, nazwisko, dokładny adres zamieszkania, numer PESEL, numer telefonu).
Oznaczenie adresata: Skargę adresujesz do Sądu Rejonowego (właściwego dla siedziby kancelarii komornika), ale wskazujesz, że składasz ją za pośrednictwem Komornika Sądowego (tutaj wpisujesz imię i nazwisko komornika, np. Sebastian Nicewicz, wraz z adresem jego kancelarii).
Sygnatura akt: Wpisz sygnaturę akt komorniczych (np. Km 123/24). Bez tego komornik nie będzie wiedział, której sprawy dotyczy skarga.
Tytuł pisma: Na środku napisz wyraźnie: 'SKARGA NA CZYNNOŚĆ KOMORNIKA'.
Określenie zaskarżonej czynności: Wskaż dokładnie, którą czynność skarżysz (np. 'Skarżę czynność komornika polegającą na zajęciu w dniu 15 maja 2024 roku samochodu osobowego marki Ford Focus o numerze rejestracyjnym XYZ 1234').
Wniosek o uchylenie lub zmianę czynności: Napisz, czego oczekujesz od sądu (np. 'Wnoszę o uchylenie zaskarżonej czynności zajęcia wyżej wymienionego pojazdu i zwolnienie go spod egzekucji').
Uzasadnienie: To najważniejsza część skargi. Musisz logicznie i rzeczowo wyjaśnić, dlaczego czynność komornika narusza prawo. Powołaj się na konkretne przepisy (np. art. 829 k.p.c. dotyczący wyłączeń spod egzekucji) i opisz swoją sytuację życiową lub zawodową. Dołącz dowody potwierdzające Twoje słowa (np. faktury, zaświadczenia lekarskie, umowy).
Podpis: Pismo must be podpisane własnoręcznie przez Ciebie lub Twojego pełnomocnika.
Załączniki: Wymień wszystkie dokumenty, które dołączasz do skargi, w tym dowód uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 100 zł.

Opłata od skargi i możliwość zwolnienia z kosztów

Wniesienie skargi na czynności komornika podlega opłacie stałej w wysokości 100 złotych. Opłatę tę należy uiścić na rachunek bankowy sądu rejonowego, do którego kierowana jest skarga, bądź w kasie tego sądu. Dowód wpłaty należy bezwzględnie dołączyć do skargi składanej u komornika. Brak opłaty jest brakiem fiskalnym, który wstrzymuje bieg sprawy do czasu jego uzupełnienia.

Jeśli dłużnik znajduje się w skrajnie trudnej sytuacji materialnej i nie jest w stanie wygospodarować kwoty 100 złotych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i swojej rodziny, może złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Do takiego wniosku należy dołączyć urzędowy formularz oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania (dostępny na stronach internetowych sądów lub w ich sekretariatach). Złożenie takiego wniosku wraz ze skargą zawiesza obowiązek uiszczenia opłaty do czasu rozpatrzenia wniosku przez sąd.

Zbieg egzekucji komorniczych – co zrobić, gdy sprawę prowadzi kilku komorników?

Częstym problemem dłużników posiadających wielu wierzycieli jest tzw. zbieg egzekucji. Ma on miejsce wtedy, gdy do tego samego składnika majątku dłużnika (np. do tego samego rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę czy nieruchomości) egzekucję kieruje dwóch lub więcej komorników sądowych (np. komornik Nicewicz oraz inny komornik z innej dzielnicy lub miasta). Zgodnie z art. 773 Kodeksu postępowania cywilnego, w przypadku zbiegu egzekucji sądowej, egzekucje do tego samego przedmiotu mogą być prowadzone tylko przez jeden organ egzekucyjny.

W takiej sytuacji komornicy mają obowiązek wstrzymać czynności i przekazać sprawę komornikowi właściwemu do łącznego prowadzenia egzekucji. Zbieg ten rozstrzyga się zazwyczaj na korzyść komornika, który jako pierwszy dokonał zajęcia, a jeśli nie da się tego ustalić – na korzyść tego, który prowadzi egzekucję na rzecz wyższych należności. Jeśli komornicy ignorują fakt zbiegu egzekucji i obaj dokonują potrąceń z tego samego wynagrodzenia, prowadząc do podwójnego zajęcia ponad limity ustawowe, dłużnik powinien natychmiast złożyć skargę na czynności komornika, wskazując na naruszenie art. 773 k.p.c. i żądając rozstrzygnięcia zbiegu.

Skarga na bezczynność komornika – perspektywa wierzyciela

Warto podkreślić, że postępowanie egzekucyjne ma na celu zaspokojenie uzasadnionych roszczeń wierzyciela. Wierzyciel, jako dysponent postępowania, również posiada prawa, które mogą być naruszone przez organ egzekucyjny. Najczęstszym problemem, z jakim borykają się wierzyciele, jest opieszałość lub całkowita bezczynność komornika. Jeśli komornik Nicewicz lub inny wyznaczony urzędnik nie podejmuje realnych działań w celu ustalenia majątku dłużnika (np. nie wysyła zapytań do systemu OGNIVO, nie dokonuje kontroli terenowej pod adresem dłużnika, nie ustala jego źródeł dochodu mimo posiadania stosownych wniosków), wierzyciel ma prawo złożyć skargę na bezczynność komornika.

Skarga ta opiera się na tych samych przepisach art. 767 k.p.c. i ma na celu zdyscyplinowanie organu egzekucyjnego. Sąd rejonowy, po zbadaniu sprawy i uznaniu skargi wierzyciela za zasadną, może nakazać komornikowi podjęcie konkretnych czynności w określonym terminie. Dla wierzyciela jest to kluczowe narzędzie pozwalające na realną kontrolę nad przebiegiem egzekucji i zapobiegające przedawnieniu roszczeń czy ucieczce dłużnika z majątkiem.

Powództwa przeciwegzekucyjne – merytoryczna obrona przed egzekucją

Skarga na czynności komornika służy do eliminowania błędów proceduralnych. Istnieją jednak sytuacje, w których komornik działa w pełni poprawnie pod względem formalnym, lecz sama egzekucja jest niesprawiedliwa z punktu widzenia prawa materialnego. Przykładowo, wierzyciel skierował sprawę do komornika na podstawie starego wyroku sądu, mimo że dłużnik spłacił cały dług bezpośrednio wierzycielowi rok wcześniej, albo roszczenie uległo przedawnieniu. W takich sytuacjach komornik nie może samodzielnie umorzyć postępowania, gdyż nie jest uprawniony do badania zasadności tytułu wykonawczego. Dłużnik musi wówczas sięgnąć po powództwa przeciwegzekucyjne.

Powództwo opozycyjne (art. 840 k.p.c.)

Powództwo opozycyjne to pozew, który dłużnik składa do sądu przeciwko wierzycielowi. Celem tego powództwa jest pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub w części. Dłużnik może żądać pozbawienia tytułu wykonalności, jeśli:

przeczy zdarzeniom, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności (np. kwestionuje przejście uprawnień na nowego wierzyciela);
po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło (np. dług został spłacony, nastąpiło potrącenie wierzytelności, wierzyciel zwolnił dłużnika z długu) albo nie może być egzekwowane (np. roszczenie uległo przedawnieniu).

Wytoczenie powództwa opozycyjnego wymaga wniesienia pozwu do sądu rzeczowo i miejscowo właściwego (zazwyczaj sądu, który wydał zaskarżony wyrok). Wszędzie wraz z pozwem dłużnik powinien złożyć wniosek o zabezpieczenie powództwa poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika Nicewicza. Bez takiego zabezpieczenia komornik będzie kontynuował egzekucję mimo toczącego się procesu sądowego.

Powództwo ekscydencyjne / interwencyjne (art. 841 k.p.c.)

Ten rodzaj powództwa służy ochronie osób trzecich, których prawa zostały naruszone przez skierowanie egzekucji do ich majątku. Klasycznym przykładem jest sytuacja, gdy komornik, dokonując zajęcia ruchomości w mieszkaniu dłużnika, zajmuje telewizor lub komputer, który nie należy do dłużnika, lecz do jego współlokatora, partnera lub członka rodziny. Osoba trzecia, będąca rzeczywistym właścicielem rzeczy, musi najpierw wezwać wierzyciela do zwolnienia przedmiotu spod egzekucji. Jeśli wierzyciel odmówi, osoba ta ma dokładnie miesiąc (od dnia, w którym dowiedziała się o zajęciu) na wytoczenie powództwa ekscydencyjnego przeciwko wierzycielowi o wyłączenie rzeczy spod egzekucji. Niedotrzymanie tego miesięcznego terminu powoduje bezpowrotną utratę możliwości zablokowania sprzedaży tej rzeczy na licytacji komorniczej.

Najczęstsze błędy popełniane przez dłużników – jak ich unikać?

Obrona przed egzekucją komorniczą wymaga chłodnej głowy i rygorystycznego przestrzegania przepisów. Niestety, dłużnicy pod wpływem stresu popełniają kardynalne błędy, które niweczą ich szanse na obronę. Oto lista najczęstszych potknięć:

Ignorowanie korespondencji od komornika: Nieodbieranie listów poleconych z kancelarii komorniczej to najgorsza możliwa strategia. Zgodnie z prawem, dwukrotnie awizowana przesyłka uznawana jest za doręczoną (tzw. fikcja doręczenia). Ignorując listy, dłużnik pozbawia się możliwości dowiedzenia się o dokonanych czynnościach i bezpowrotnie traci 7-dniowy termin na złożenie skargi.
Próby polubownego dogadania się bez zabezpieczenia procesowego: Dłużnicy często dzwonią do komornika lub wierzyciela, próbując wynegocjować spłatę w ratach, i są przekonani, że te rozmowy wstrzymują egzekucję. Nic bardziej mylnego. Samo prowadzenie negocjacji nie zawiesza biegu terminów procesowych. Skargę na wadliwą czynność należy złożyć niezależnie od prowadzonych rozmów ugodowych.
Brak precyzji w formułowaniu zarzutów: Skarga na czynności komornika, w której dłużnik pisze jedynie, że 'nie ma pieniędzy na spłatę' lub 'komornik jest bezduszny', zostanie oddalona. Skarga musi wskazywać konkretne uchybienie proceduralne komornika, a nie odwoływać się do emocji czy trudnej sytuacji życiowej, o ile nie wiąże się ona bezpośrednio z naruszeniem konkretnego przepisu (np. kwoty wolnej od potrąceń).
Niezłożenie wniosku o zawieszenie postępowania: Samo wniesienie skargi na czynności komornika nie wstrzymuje automatycznie dalszych działań egzekucyjnych. Jeśli skarżysz np. licytację nieruchomości, musisz wraz ze skargą złożyć wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego lub wstrzymanie dokonania konkretnej czynności do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd.

Praktyczny przykład: Skuteczna skarga na zajęcie pojazdu niezbędnego do pracy zarobkowej

Aby zobrazować, jak opisane mechanizmy działają w praktyce, przeanalizujmy przypadek pana Marka, który prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług kurierskich. Pan Marek posiadał zaległości płatnicze wobec jednego z dostawców. Wierzyciel skierował sprawę na drogę egzekucji sądowej, którą wszczął komornik Nicewicz. W toku czynności komornik dokonał zajęcia jedynego samochodu dostawczego pana Marka, który służył mu do codziennego rozwożenia przesyłek.

Zajęcie pojazdu oznaczało dla pana Marka natychmiastowe odcięcie od źródła dochodu, a w konsekwencji brak możliwości spłaty jakichkolwiek zobowiązań. Pan Marek wiedział, że zgodnie z art. 829 pkt 4 k.p.c. narzędzia i inne przedmioty niezbędne do osobistej pracy zarobkowej dłużnika są wyłączone spod egzekucji przez okres trzech miesięcy. Komornik jednak uznał, że samochód dostawczy jest rzeczą o znacznej wartości i dokonał jego zajęcia, uniemożliwiając dłużnikowi korzystanie z niego.

Pan Marek zareagował błyskawicznie. W ciągu 4 dni od dnia zajęcia pojazdu sporządził skargę na czynności komornika Nicewicza. W piśmie precyzyjnie sformułował swoje żądania, wnosząc o uchylenie czynności zajęcia samochodu dostawczego. Do skargi dołączył kluczowe dowody: umowę o współpracę z firmą kurierską, wyciąg z CEIDG potwierdzający rodzaj prowadzonej działalności oraz oświadczenie, że pojazd ten jest jedynym środkiem transportu umożliwiającym mu wykonywanie pracy zarobkowej. Pan Marek uiścił opłatę sądową w wysokości 100 zł na konto właściwego sądu rejonowego, a dowód wpłaty dołączył do skargi. Pismo złożył osobiście w kancelarii komornika Nicewicza.

Komornik, po wnikliwej analizie skargi oraz załączonych dokumentów, zorientował się, że zajęcie pojazdu rzeczywiście uniemożliwia dłużnikowi wykonywanie osobistej pracy zarobkowej i narusza art. 829 pkt 4 k.p.c. Wykorzystując instytucję autokontroli, komornik Nicewicz w całości uwzględnił skargę pana Marka, wydał postanowienie o uchyleniu zajęcia pojazdu i zwrócił mu kluczyki oraz dokumenty. Dzięki temu sprawa nie musiała trafiać do sądu, co zaoszczędziło czas i pozwoliło panu Markowi na kontynuowanie pracy oraz stopniowe regulowanie zadłużenia na mocy porozumienia z wierzycielem.

Podsumowanie – Twoje kroki w walce o sprawiedliwą egzekucję

Egzekucja komornicza, choć jest procedurą przymusową, musi odbywać się w granicach prawa i z poszanowaniem godności oraz podstawowych potrzeb życiowych dłużnika. Jeśli uważasz, że komornik Nicewicz lub jakikolwiek inny organ egzekucyjny podjął decyzję niezgodną z przepisami, nie zwlekaj. Kluczem do sukcesu jest natychmiastowe działanie, precyzyjne sformułowanie zarzutów w skardze na czynności komornika oraz bezwzględne dotrzymanie 7-dniowego terminu. Pamiętaj, aby każdą skargę poprzeć mocnymi dowodami i dołączyć dowód opłaty sądowej. W przypadku głębszych sporów merytorycznych dotyczących samego długu, nie wahaj się skorzystać z powództwa przeciwegzekucyjnego. Znajomość swoich praw to najlepsza tarcza ochronna w starciu z machiną egzekucyjną.